به گزارش قطب انرژی،به نقل از گروه برند،روابط عمومی و مسئولیت اجتماعی تاپیکو:صدای روشن شدن دستگاههای CNC و جوشکاری، همهمه دانش آموزان و شور و شوق برای یادگیری جای سکوت سنگین کارگاههای متروکه فنی و حرفه ای را گرفته است. در سال گذشته ۵۱ کارگاه فنی و حرفه ای در سراسر کشور، جان تازه گرفت. شاید تا همین چند وقت قبل ، وقتی حرف از مسئولیت اجتماعی صنایع بزرگ میشد، ذهنها به سمت کمکهزینههای پراکنده یا پروژههای مقطعی میرفت. اما یک تغییر مسیر در هلدینگ تاپیکو با همراهی وزارت کار، قواعد بازی را عوض کرد. این گزارش، روایت تزریق هوشمندانه ثروت صنعت به رگهای مهارت است، قصهای که از هنرستان دخترانه ماهشهر آغاز شد و سپس کارش به کارگاه انرژی تجدیدپذیر سرخس و کارگاه هوش مصنوعی درگز کشیده شد و فاصله عمیق میان کلاس درس و چرخدندههای کارخانهها را برای همیشه پر کرد.
رویایی که محقق شد
ردپای این تغییر نگاه سازمانی را نه در بخشنامه ها، که باید در کف میدان و در جغرافیای شهرهای ایران جستجو کرد. تا همین چند وقت پیش، شاید نوجوانی در شهرستان مرزی درگز، تحصیل در رشته هوش مصنوعی در مرکز فنی و حرفه ای را رویایی دست نیافتنی می دانست. یا شاید جوانان بومی شهرستان سرخس فکرش را هم نمی کردند که روزی در شهرشان رشته انرژی های تجدیدپذیر با کارگاه های مجهز راه اندازی شود. اما حالا این تصویرهای ثابت و محرومیت های کهنه با تغییر مسیر هزینه کرد مسئولیت های اجتماعی شرکت های بزرگ نفت و گاز و پتروشیمی از جمله تاپیکو برهم خورده و جای آن را به صدای روشن شدن تجهیزات مدرن در کارگاه های مهارتی داده است.
۸۳۰ میلیارد ریال در یک سال
در بسیاری از شهرها، کارخانه ها و پتروشیمی های پیشرفته ایجاد شده است، اما در میان عظمت این پتروشیمی ها، یک حلقه مفقوده همیشه خودنمایی می کند: نیروی بومی متخصصی که بتواند این دستگاه ها را هدایت کند. این یعنی صنعت بدون مهارت، شبیه ماشین گران قیمتی است که راننده ندارد. بر همین اساس بود که هلدینگ تاپیکو در سال گذشته بخش قابل توجهی از بودجه مسئولیت های اجتماعی شرکت های تابعه اش را بر اساس تفاهم نامه با سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور و ابلاغیه وزارت کار، مستقیما به رگ های آموزش مهارت تزریق کرد.
بررسی عملکرد شرکت های زیرمجموعه تاپیکو؛ از فن آوران، غدیر و خراسان گرفته تا نفت پاسارگاد، ایرانول و گروه بارز نشان می دهد که تنها در یک سال، بیش از ۸۳۰ میلیارد ریال صرف توسعه فضاهای آموزشی و زیرساخت های مهارت آموزی در استان های محل فعالیت این صنایع شده است. تجربه الگوی توسعه در اقتصادهای پیشرو صنعتی مثل آلمان و سوئیس هم دقیقا همین نقشه راه را نشان می دهد؛ استقرار نظام آموزش دوگانه. در این کشورها، غول های صنعتی به جای پرداخت های حمایتی مقطعی و بی هدف، اعتبارات مسئولیت اجتماعی (CSR) خود را مستقیما با مراکز آموزش فنی پیوند می زنند.