تولید عظیم صنایع در چین باعث افزایش تقاضا برای محصولات پتروشیمی‌ها شده‌است. این کشور در حال‌حاضر حدود ۶‌میلیون و ۷۰۰‌هزار بشکه در روز نفت به پتروشیمی‌ها اختصاص‌داده که ۶.۵‌درصد از مصرف جهانی نفت است. این تقاضا با تولید مواد مصنوعی پرمصرف مانند پلی‌‌‌‌‌استر و نایلون که برای صنعت fast fashion (تولید البسه کیفیت پایین با نازل‌ترین قیمت) به رهبری شرکت‌هایی مانند Shein و Temu ضروری هستند، افزایش می‌‌‌‌‌یابد. به‌علاوه، افزایش مصرف داخلی و توسعه زیرساخت‌های صنعتی نیز به این تقاضا دامن زده است.

علاوه‌بر این، پتروشیمی‌ها نقش مهمی در دوره انتقال به انرژی سبز دارند. به‌عنوان مثال، خودروهای برقی (EVs) در مقایسه با خودروهای موتور احتراق داخلی، از مواد ترموپلاستیک، فوم، الیاف و لنت‌‌‌‌‌های لاستیکی بیشتری استفاده می‌کنند.

این جایگزینی رزین‌‌‌‌‌های پلاستیکی به‌جای قطعات فلزی با هدف کاهش وزن خودرو انجام می‌شود، همچنین تولید پنل‌‌‌‌‌های خورشیدی، باتری‌ها و سایر تکنولوژی‌های سبز نیز نیازمند مواد شیمیایی و پتروشیمی‌‌‌‌‌ است. تقریبا سه‌‌‌‌‌چهارم تمام فناوری‌های کاهش انتشار گازهای گلخانه‌‌‌‌‌ای به مواد شیمیایی بستگی دارد که بیشتر آنها از نفت مشتق می‌شوند. چین تقاضای خود را از طریق پردازش داخلی نفت‌خام وارداتی برطرف کرده‌است.

پیش‌بینی می‌شود بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴، چین به همان اندازه ظرفیت تولید الفین‌‌‌‌‌ها را ایجاد کند که در حال‌حاضر مجموعا در اروپا، کره‌جنوبی و ژاپن وجود دارد. رونق نفت شیل ایالات‌متحده این تقاضا را تکمیل‌کرده و صادرات پلیمرهای ایالات‌متحده به چین بین سال‌های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۳ به میزان قابل‌توجهی افزایش یافته‌است. این روابط اقتصادی، به‌نوعی وابستگی متقابل منجر شده که هم به نفع چین و هم به نفع تولیدکنندگان آمریکایی است .