قدیری، مدیرعامل سابق پالایشگاه اصفهان، برکنار شد؛ اقدامی که اگر چند ماه دیرتر صورت میگرفت، به زودی شاهد نابودی یکی از بزرگترین پالایشگاههای کشور میبودیم. این تغییر مدیریتی را میتوان گامی حیاتی برای جلوگیری از سقوط کامل این مجموعه استراتژیک دانست. نگاهی کوتاه و اجمالی به صورتهای مالی حسابرسیشده این شرکت بورسی، این واقعیت را آشکار میکند.
پرونده عملکرد قدیری: نماد سوءمدیریت و بیانضباطی مالی
1.افت شدید سودآوری پالایشگاه
با وجود افزایش قابلتوجه نرخ ارز که میتوانست فرصتی برای سودآوری بیشتر باشد، سود پالایشگاه اصفهان در دوران مدیریت قدیری بهشدت کاهش یافت. بهطوریکه سود خالص این پالایشگاه بورسی از ۲۴ همت در سال گذشته به ۷ همت کاهش پیدا کرده است؛ یعنی بیش از ۷۰ درصد کاهش سودآوری تنها در یک سال.
2.بیانضباطی مالی در اوج بحران
در شرایطی که پالایشگاه برای اجرای پروژههای حیاتی خود با کمبود بودجه مواجه است و بسیاری از طرحهای استراتژیک متوقف شدهاند، قدیری تصمیم به هزینهای عجیب و غیرمنطقی گرفت: ۲ هزار میلیارد تومان برای ساخت سردر پالایشگاه! این اقدام نه تنها هیچ کمکی به عملکرد پالایشگاه نکرد، بلکه عملاً منابع مالی حیاتی شرکت را هدر داد.
3.کاهش تولید فرآوردههای نفتی
پالایشگاه اصفهان بهعنوان یکی از مهمترین تولیدکنندگان فرآوردههای نفتی کشور، همواره کمکرسان کشور در مقاطع حساس مانند عید نوروز، سفرهای تابستانی و تأمین سوخت زمستان بوده است. با کاهش شدید تولید انواع فرآوردههای نفتی در دوره مدیریت قدیری، علاوه بر زیان هنگفت چندین هزار میلیارد تومانی به سهامداران، مشکلات استان اصفهان و استانهای اطراف برای تأمین سوخت زمستانی بهشدت افزایش یافت.
4.افزایش چشمگیر هزینههای جاری و توقف پروژههای توسعهای
به جای کنترل هزینهها و افزایش بهرهوری، دوره مدیریت قدیری با افزایش بیرویه هزینههای جاری همراه بود. این افزایش تا حدی بود که کمبود نقدینگی عملاً باعث توقف پروژههای بزرگ و ملی تصفیه نفت کوره و شکست کاتالیستی برشهای سنگین شد.
اگر قدیری میماند: سناریوی سقوط پالایشگاه اصفهان
ادامه مدیریت قدیری میتوانست پالایشگاه اصفهان را بهطور کامل به ورطه نابودی بکشاند. پیامدهای احتمالی این سوءمدیریت عبارت بودند از:
•ورشکستگی و تعطیلی کامل پالایشگاه
•ضررهای سنگین برای سهامداران و سقوط ارزش سهام شرکت
•توقف تولید فرآوردههای نفتی حیاتی و وابستگی به واردات اجباری این محصولات
•افزایش نارضایتی عمومی و از دست رفتن اعتماد مردم به مدیریت صنعت نفت
ضربه به سهامداران و مردم: قربانیان اصلی سوءمدیریت
در دوره مدیریت قدیری، سهامداران پالایشگاه اصفهان با زیانهای سنگینی مواجه شدند. کاهش سودآوری شرکت و توقف پروژههای توسعهای باعث کاهش ارزش سهام این پالایشگاه و نارضایتی شدید سهامداران گردید. از سوی دیگر، کاهش تولید فرآوردههای نفتی و افزایش هزینههای جاری فشار اقتصادی بیشتری را به مردم وارد کرد.
تغییر مدیریتی: بازگشت به مسیر نجات
برکناری قدیری اقدامی بود که میتوان آن را آخرین شانس برای نجات پالایشگاه اصفهان دانست. عملکرد او نشان داد که ناتوانی در مدیریت منابع، بیانضباطی مالی و نبود برنامهریزی استراتژیک چگونه میتواند یک مجموعه بزرگ و حیاتی را به لبه پرتگاه بکشاند.
اکنون با تغییر مدیریت، امید میرود که این پالایشگاه بتواند با بازنگری در اولویتها، از توقف پروژههای توسعهای خارج شده و مسیر رشد و بازسازی را آغاز کند. تصمیمگیران باید مراقب باشند تا با شفافیت و نظارت دقیق، دیگر شاهد چنین سوءمدیریتهایی در صنایع استراتژیک نباشیم.
این تغییر نه تنها به نفع پالایشگاه اصفهان، بلکه به نفع مردم، سهامداران و آینده اقتصادی کشور خواهد بود.